Trance is een subgenre van het elektronische dancemuziekgenre (EDM) dat zich in de jaren '90 sterk heeft ontwikkeld. Trance kan worden beschreven als een melodie waarbij de beats per minute vaak tussen de 125 en 150 per minuut liggen en waarbij een bepaalde melodie vaak wordt herhaald. Het wordt gekenmerkt door zijn melodische motiefjes en spacy klanken, waardoor de luisteraar het gevoel krijgt alsof hij 'in trance' is.
De muziekstroming trance ontwikkelde zich begin jaren '90 nadat dj's steeds vaker techno met rock-, disco- en New Agemuziek waren gaan combineren. Hierdoor ontstonden verschillende muziekstromingen: hardtrance, Goa-trance, progressive trance, eurodance en happy hardcore. De trance zoals we die nu kennen was toen vooral een underground stroming die alleen door een klein groepje fanatici geliefd was. Bekende producers van die tijd waren DJ Dag, Jam el Mar, Mark Spoon en Cosmic Baby.
Na de Hardtrance/Happy Hardcore hype midden jaren '90 in Nederland, België en Duitsland trok ook de langzamere trance ook de belangstelling van het grote publiek door hits als Robert Miles - Children, BBE - Seven Days & One Week en Energy 52 - Café Del Mar. Maar trance werd pas echt razend populair toen het genre in 1999 een gezicht kreeg in de vorm van bekende DJ's als DJ Tiësto, Paul van Dyk, Armin van Buuren en Ferry Corsten. Ook werden er in die tijd veel festivals met tienduizenden bezoekers georganiseerd die trance op het programma hadden staan.
De huidige trance bevat nog wel de basiselementen die het had begin jaren '90, maar toch zijn de producties van deze tijd niet meer te vergelijken met die van vroeger.
Veel platen in de top 40 krijgen het predikaat trance, maar dat is meestal onterecht. Dit zijn meestal moderne eurodance platen die makkelijk in het gehoor liggen en daardoor meer toegankelijk zijn voor het grote publiek als de underground trance.